Gestopt met mijn studie, geen inspiratie. Één jaar om te gaan en staan waar ik wil. Maar waar wil ik precies gaan en staan? Backpacken door Australië? Nee, dat is zo afgezaagd. Een jaar werken? Nee, dat is zo saai. Iets waar ik later nog wat aan heb; een paar maanden Spaans leren! En waar leer je beter Spaans dan in Spanje? Na het vergelijken van verschillende talenscholen, koos ik voor Don Quijote. Deze school werd me aanbevolen door kennissen en ook wisten ze me op de informatieavond heel enthousiast te maken. Nu was het zeker, van maart tot en met juli zou ik gaan wonen in Valencia; de stad van de architect Santiago Calatrava, het stadspark Turia dat de hele stad doorkruist, het oude centrum met zijn smalle straatjes en talloze tapastentjes. De stad waar de temperatuur nooit onder de tien graden komt…

Om half 11 word ik wakker van schreeuwende vrouwen op de binnenplaats. De eerste week schrok ik hier nog van, nu weet ik dat dit de manier is waarop Spanjaarden communiceren: temperamentvol en heel erg luid. Een wekker is dus overbodig. Ik kijk naar buiten en zie de dames druk aardappels schillen, waarschijnlijk alvast voor de lunch, de belangrijkste maaltijd van de dag. Even kijk ik naar de lucht, hoewel ik al weet wat ik zal zien. En ik word niet teleurgesteld, een strakblauwe lucht strekt zich boven mij uit. Een mooie dag dus om naar het strand te gaan. Dat is het mooie van een stad als Valencia, vanaf april is het hier al weer om naar het strand te gaan. Nog een beetje slaperig loop ik naar de keuken waar ik mijn Noorse huisgenoot Suzanne aantref. Ze eet een bakje cornflakes en ik vraag haar of ze ook een glaasje zumo de naranja wil. Valencia staat bekend om haar lekkere sinaasappels en ook deze keer doen ze hun naam eer aan. Bij de vele Fruterías kun je deze appeltjes van oranje voor een prikkie kopen. Verse groente en fruit kosten hier bijna niks en verse gamba’s koop je hier voor een paar euro in de supermarkt. Samen met Suzanne en andere Noorse huisgenoot Line maak ik me klaar voor het strand. We hebben al in april geleerd dat de zon erg verraderlijk kan zijn en dus smeren we thuis elkaars rug al in. Een kwartier later zijn we klaar om te gaan en verlaten we ons gezellige appartementje, dat overigens in een erg leuke wijk ligt. Ik woon zo dicht bij het voetbalstadium Mestalla dat ik de supporters kan horen gillen bij een doelpunt. Om ons huis liggen ook allerlei leuke tapasbarretjes en cafeetjes. Met zijn drieën nemen we de metro naar la playa waar we nog hebben afgesproken met mensen van school. Met zijn allen zijn we een heel internationaal gezelschap: Amerikanen, Nederlanders, Zweden, Noren, Ijslanders, Britten, noem maar op!

Na een paar uur lezen, beachballen en zwemmen op het strand breekt het heetst van de dag aan en lopen we met een groepje richting de school. Ik heb ’s middags van 3 tot 7 school en voor mij is dit ideaal. Voordat de lessen beginnen ga ik nog gezellig een broodje of pasta eten en bespreken we wat ’s avonds zullen gaan doen. Want er is altijd iets te doen.

Dan is het 3 uur en beginnen de lessen. De lessen zijn erg leuk en het voelt helemaal niet als school. De leraren en leraressen zijn heel erg aardig en geven op een leuke manier les. Ze leren ons niet alleen de grammatica, maar we leren ook veel over de Spaanse normen, waarden en cultuur. Vandaag leren we onder andere ‘Lang zal ze leven’ in het Spaans omdat Russische Daría vandaag 21 wordt. We doen nog een spelletje ‘wie is het’ en vervolgens leren we de vervoegingen van het werkwoord gustar. Hierbij laat de lerares het bekende liedje van Manu Chao horen wat we uiteindelijk samen vertalen. Het lesmateriaal is zo leuk, dat je haast niet door hebt dat je zoveel leert. Ook leer je op school veel mensen kennen. Iedereen is hier alleen en zit dus in hetzelfde schuitje. Hierdoor is iedereen heel spontaan en wordt je overal voor uitgenodigd.

Na de les komt iedereen weer bij elkaar en besluiten we met een groepje uit eten te gaan in een bodega dicht bij ons huis. Maar het is pas 19.00 en dat betekent dat de restaurants nog niet eens open zijn. Thuis dus eerst nog even relaxen of even het prachtige oude centrum in om een nog een jurkje voor vanavond te scoren. Om 10 uur spreken we met zijn allen af en gaan we lekker op het terras zitten en bestellen een kan tinto de verano (koude rode wijn met gaseosa, dat is een soort sprite) en wat tapas. Zoals echte Spanjaarden blijven we tot een uur of 12 zitten, eten en kletsen. Dan besluiten we rustig aan naar het centrum te lopen om in de gezellige wijk El Carmen nog even op het terras te zitten en mensen te kijken. En die zijn er genoeg! Zo’n beetje alles komt voorbij, oude Spaanse mannetjes die samen gitaar spelen, proppers die je met gratis drankjes naar hun café willen krijgen, meisjes die op torenhoge hakken voorbij rennen, verkopers die je rozen of aanstekers willen verkopen, knappe Spaanse casanova’s; je kijkt hier je ogen uit. Later heeft een propper zijn doel bereikt en gaan we in een salsabar nog een dansje doen. De jongens zijn hier heel hoffelijk en vragen je keurig ten dans. Zelfs als je twee linkervoeten hebt, laten de Spaanse chicos het er nog goed uitzien. Om een uur of 3 besluiten we dat het een mooie tijd is om naar een discotheek te gaan. Ook hier merk je weer het ritmeverschil. Waar je in Nederland al lang op 1 oor ligt, begint hier het echte nachtleven en dus dansen we samen tot de zon op komt en we de metro terug naar huis kunnen nemen.

Mijn tijd in Spanje heeft me veel geleerd. Ik ken nu mensen overal ter wereld en naast de Spaanse taal en gebruiken, heb ik ook veel geleerd over de rest van wereld. Ik heb mogen proeven van het echte Spaanse leven en dat heeft zoveel indruk om me gemaakt, dat ik nu zelfs Spaanse taal en cultuur studeer in Amsterdam! Kortom; la vida española es maravillosa!